مدیریت اجتماعی در حضور ایده های متکثر

سیاستگذاری عمومی و به طور خاص سیاستگذاری رسانه‌ای کمک خواهد کرد که چگونه تصمیماتی درست تر و بهینه تر توسط حاکمان اتخاذ شود، البته تصمیم سازی ها توسط گروه های مرجع و اتاق های فکر صورت میگیرد که در عمل بایستی به این وجه نیز توجه ویژه داشت. «سیاستگذاری عمومی، یافته‌ها و تحلیلهای رشته‌های عمده علوم اجتماعی نظیر اقتصاد، علوم سیاسی، جامعه شناسی، روانشناسی و فلسفه را در قالب رهیافتی چند رشته‌ای برای تدوین و اجرای بهترین تصمیمات با کمترین هزینه به کار می‌گیرد.» سیاستگذاری رسانه‌ای، اصول، هنجارها و راهبردهایی کلی را در بر میگیرد که بر هدایت کلان رسانه‌ها در نیل به اهداف مشخص نظام، حاکم است. سیاستگذاری رسانه‌ای هم روش و ابزار وصول به هدف و هم راهبرد را شامل می‌شود بنابراین سیاستگذاری رسانه‌ای آمیزه‌ای از تجربیات گذشته، مصلحت جامعه و آینده نگری است. (محمدی, 1387)

برای رسیدن به یک تصمیم سیاستی بهینه مراحل زیر را بایستی پیگیری کرد: (محمدی, 1387)

1-    شناخت مسئله و قرارگرفتن آن در دستور کار حکومت

2-     ارائه راه حلها به تصمیم گیران: در مرحله ارائه راه حل ها اغلب بازیگران دست به ساده سازی مشکل میزنند و تمایل به نغییراتن تدریجی دارند ضمن اینکه لازم است انجام پذیر بودن خط مشی انتخاب شده نیز مورد توجه قرار بگیرد. ارائه دهندگان تمام تلاش خود را معطوف به مشکلات و نحوه حل آنها نمیکنند بلکه به انجام پذیر بودن خط مشی های پیشنهادی با توجه به واقعیت های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی جامعه نیز توجه دارند.

3-    مشروعیت بخشیدن به یک راه حل و تصمیم گیری: با امضا یا رأی خود، تصمیم گیر، به یک خط‌مشی رسمیت می‌دهد و آن را لازم الاجرا میکند.

4-    اجرای خط مشی ها: با مطالعه مرحله اجرای خط مشی ها تحلیل گر سعی خود را به شناخت آنچه پس از تصمیم گیری واقع میشود معطوف میکند.

5-    ارزیابی سیاستگذاری

از آنچه در بالا آمد مشخص میشود که سیاستگذاری عمومی و به طور خاص سیاستگذاری رسانه ای همان مسیری است که حاکمان را به تصمیمات بهینه و درست میرساند اما برای عملی شدن این تصمیمات نیاز به ایجاد همگرایی در میان بازیگران عرصه سیاست و مدیریت، مشارکت آنها در تصمیم سازی و پایش دوباره تصمیمات وجود دارد. در حل هر مسئله ای پیش از بررسی شرایط و بررسی راه حل های مختلف نمیتوان گفت که مثلا بایستی انعطاف یا عدم انعطاف به خرج داد، سیاستگذاری عمومی است که رویکرد بهینه را با توجه به روشی که برای حل مسئله پیشنهاد میکند ممکن میسازد. نهایتا به نظر می‌آید که برای هموار شدن مسیر سیاستگذاری عمومی و انتخاب بهترین ایده‌ها برای حکمرانی، لازم است فضای گفت و گو پیرامون مسائل و راه حل‌ها در فضای نخبگانی بیش از پیش پر رنگ شود و این مهم نیز از مسیر رشد و توسعه کمی و محل اثر اندیشکده ها و ورود آنها به مسائل مهم حاکمیتی ممکن میشود چرا که بدون مشارکت بازیگران هر تصمیمی حتی درست ترین تصمیم ضمانت اجرایی لازم را ندارد و هزینه زا خواهد بود.

 

 

منابع

محمدی, ح. (1387). سیاستگذاری رسانه‌ای. پژوهش و سنجش, 69-95.